Manieryzm

Pomiędzy renesansem a barokiem istnieje jeszcze w naszej historii manieryzm. Nie jest on już renesansowy do końca ani też barokowym. Jest to czas zmiany epok. Zmieniają się wzorce ikonograficzna jak i porządek. Forma ta jest czysto antyklasyczna. Rozpoczyna się w malarstwie florenckim . Ukazuje ona wydłużone postacie o małych głowach, często spiralnie skręcone figury. Nazywa się to figura serpentinata. Czołowym malarzem manierystycznym jest El Greco. W swej genezie manieryzm pokrewny jest z hellenizmem i późnym gotykiem. Powstają pierwowzory kościołów jezuickich które później staną się pierwowzorem dla budowli barokowych. Budowle manierystyczne wydaja się być wydłużone ,niespokojne. Ornamenty przybierają na sile. Spirala była ulubionym przez manierystów symbolem. Jednak najbardziej charakterystycznych z cech manieryzmu to dekoracja . Na gzymsach znajdują się rzeźby. Powstaje wiele girland z owoców i liści. Widzimy oblicza geniuszy i putt. Formy spiralne pojawiają się w kolumnach i kominach.